Review: Metro 2034

Metro 2034 by Dmitry Glukhovsky
My rating: 5 of 5 stars

Przede wszystkim jest to powieść psychologiczna, dla której środowisko postapokaliptyczne (postapo) jest dobrze dobranym tłem. Zarówno psychologicznie, jak i literacko, autor wzbija się na wyżyny. Wiarygodność motywów działania oraz bogactwo marzeń postaci daje czytelnikowi dużo satysfakcji z lektury. Opis świata jest w pełni plastyczny i pobudza wyobraźnię, także przez adekwatnie dobrane metafory. Przy okazji pojawiają się ciekawe watki kryminalne. Dmitry Glukhovsky opanował operowanie słowem w stopniu mistrzowskim! Zachwycające kunsztem przedstawienie wspomnień bohaterów sprzed atomowej apokalipsy czy opis początków pierwszej, trudnej i gorzkiej miłości sprawiają, że naprawdę można się wzruszyć. Wiarygodnie została także oddana specyfika „rosyjskiej duszy”.

Wyrażam podziw dla tłumacza za oddanie tekstu książki przepiękną polszczyzną. Interpretacja aktorska pana Gosztyły jest na najwyższym możliwym poziomie. Lektor intonacją i interpretacją zadbał o to, aby każda postać miała swoją specyfikę wypowiedzi.

View all my reviews

Zagubione dziewczyny

Dziewczyny z krajów byłego bloku wschodniego to bardzo delikatne istoty. Sześć z siedmiu krajów o najwyższym współczynniku samobójstw wśród młodych kobiet to właśnie byłe republiki radzieckie. Na tej liście Rosja jest szósta, a Kazachstan drugi. Émile Durkheim pisał kiedyś o tym, że wirus samobójstwa pojawia się w momentach kryzysów cywilizacyjnych – gdy rodzice nie mają żadnej tradycji, w której mogliby osadzić swe dzieci, ani żadnego systemu wartości, który mogliby im przekazać. Chodzi o to, że w takich sytuacjach brakuje głęboko zakorzenionej ideologii, która dałaby im wsparcie w chwilach stresu. Drugą stroną triumfującego cynizmu i ideologii nieustającej przemiany okazuje się rozpacz.

---
Peter Pomerantsev "Jądro dziwności. Nowa Rosja", Wydawnictwo Czarne, 2015.

Subtelny autorytaryzm

W kraju, który obejmuje dziewięć stref czasowych i zajmuje jedną szóstą powierzchni lądów, gdzie odcięte od świata wioski, w których ludzie wciąż czerpią wodę z drewnianych studni, współistnieją z mieniącymi się błękitnym szkłem i stalą wieżowcami nowej Moskwy, jedyną spajającą siłę stanowi telewizja. To ona jest najważniejszym narzędziem nowego typu autorytaryzmu, dużo subtelniejszego niż jego dwudziestowieczne odmiany.

Peter Pomerantsev "Jądro dziwności. Nowa Rosja" - okładka

---
Peter Pomerantsev "Jądro dziwności. Nowa Rosja", Wydawnictwo Czarne, 2015.